O siedzeniu w domu

Nigdy nie nadawałam się specjalnie na korporacyjnego szczura. Nie dla mnie  biurowe intrygi i walka o atencje szefa.

Kiedy urodziły się dzieciaki wydawało mi się oczywiste, że zostanę z nimi w domu, tak długo jak będą tego potrzebowały. Problem w tym, że moje postrzeganie tej granicy różni się mocno od poglądu na tę sprawę większości społeczeństwa.

Wymowne uniesienie brwi, na wieść o braku zawodowych ambicji, zbywam zwykle żartem, ale nie jest łatwo zachować poczucie własnej wartości w sytuacji kiedy, zdaniem interlokutora, twoim życiowym celem jest "siedzenie w domu".
I nie, nie chlipię po nocach w poduszkę zastanawiając się co też myślą o mnie sąsiedzi, chcę tylko zaprotestować przeciwko krzywdzącemu stereotypowi.

Matka w domu nie siedzi.
Abstrahuję tu zupełnie od codziennych czynności typu - ścieranie odcisków palców, które w niewyjaśniony sposób wciąż pojawiają się na lustrze, czy rozwieszanie mokrych ubrań na kilometrze sznurka tygodniowo.

Matka w domu nie siedzi.
Matka w domu zajmuje się wychowaniem potomstwa.  Matka w domu objaśnia małoletnim różnice między czarnym a białym (oraz pokazuje, że życie tak naprawdę składa się z szarości). Tego nawet najcudowniejsza nauczycielka w przedszkolu czy świetlicy nie potrafi.
O żonglowaniu zajęciami dodatkowymi (bo nieletni mają życzenie chodzić  na żagle, basen, piłkę, tańce...) nie wspominając.

A tytułem podsumowania zacytuję z pamięci rozmowę z moim synem pierwszoklasistą.

- Ja to lubię chodzić do świetlicy , ale czasem nie lubię.
- A kiedy nie lubisz?
- Jak trzeba śpiewać.
- Przecież ty lubisz śpiewać.
- Jak muszę - to nie lubię.